از طرفي احساس شرم مي كنم و پيش خود مي گويم: «خوبان همه رفتند، ما بدان مانديم.» از طرفي ديگر احساس رضايت...

دوازده ماه شد و مجید نیومد، صدای بلبلم دیگر نیومد ، مجیدم نیومد شهیدم نیومد، برید از مردم بستان بپرسید، چرا عزیز من دیگر نیومد

مادر من همچنان كودكان مريض را مي ديدم كه چگونه بر پشت مادران زجر كشيده شان زير آفتاب سوزان در كنار درب بيمارستان به انتظار دكتر مي ايستادند، من كودكان گرسنه هم نوع خود را مي ديديم...

شکر خدای بزرگ را که منت نهاد و مرا هم مورد فضل و کرمش قرار داده تا به زیارت کعبه معظمه مشرف بشوم : خدایا هر چه دارم از رحمت و بخشش تو دارم و از گناه من ...

همسر و همرزم و یار باوفایم سلام؛ از خدا برایت سلامتی و تندرستی آرزو می کنم. در این مدت کوتاه زندگیمان تو که همیشه همرزم و هم عقیده من بودی اینک با همه دلبستگیها من هم عازم جبهه جنگ شدم ...

راستي زندگي چه زيباست هنگامي كه در كنار دوستان باصفا و صميميت بگذرد. واي... واي ...از آن روزي كه ما قدر اين روزها را ندانيم. خدايا! به ما توفيق فهميدن اين چنين...

پس از تقديم عرض سلام اميدوارم كه انشاءالله هيچگونه نارحتي نداشته باشيد و سلام مرا به مادرم برسان وسلام مرا به خواهرانم برسان و از زبان من بگو كه هيچگونه ناراحتي نگراني در بين نيست به جز دوري ديدار شما و سلام مرا به برادرم آقاي ابوالفضل و بچه هايشان برسان و اميدوارم كه در زندگي ناراحتي و نگراني نداشته باشد و از طرف من هيچگونه ناراحت و نگران نباشيد.

فعلا که در پیشروی رزمندگان و این حمله تازه و دشمن دعا می کنید خوب مادر و پدرعزیزم من الان آنقدر خوشحال هستم که در این عملیات شرکت کردم و سرازپانمی شناسم و در پوست خود نمیگنجم ...

مادر جان! الان که این نامه را می نویسم نمی دانم که در این مدت 7 ماه از حال من باخبر شده اید یا نه ؟ ما در تاریخ ششم مرداد ماه 1360، در «جاده بانه» و «سردشت» به دست «حزب دمکرات» دستگیر شدیم . ما 7 نفر بودیم که از آن 7 نفر فقط 3 نفر به نامهای «حسن داوود آبادی» «سید محسن مرتضویان بابلی» و خودم باقی مانده ایم که امیدواریم هر چه زودتر با «پیشمرگان حزب» تعویض بشویم و باز به خانه برگردیم.

شب حمله است و بچه ها دور هم جمع شده اند و دارند از همدیگر خداحافظی می کنند و روی همدیگر را می بوسند و می خواهند روانه عملیات شوند تا بتوانند خاک وطنشان...