کبری تقوی مادر شهید «علی‌اکبر شاهمیری» می‌گوید: «همیشه به من می‌گفت: مادر جان بعد از شهادت من گریه و زاری نکنی. پیرو ولایت فقیه باشید و خواهرانم حجابشان را رعایت کنند.»

فاطمه رجبی همسر شهید پاسدار «محمدمهدی کرمی» از شهدای جنگ رمضان می‌گوید: «محمدعقیل وقتی چشمانش را باز کرد، با جای خالی پدر رو‌به‌رو شد؛ و با حالتی خاص پیش من و مادرم امد و خوابش را تعریف کرد و گفت: مامان بابا مهدی گفت با امام زمان(عج) می‌آید نگران نباش بابا دو سال دیگه میاد پیش ما چقدر سخت است برای پسر نه ساله‌ای که تمام دنیایش در آغوش آن مرد خلاصه می‌شد.»

فرشته فاتح همسر شهید «سهیل رستمیان» می‌گوید: «سال ۱۳۸۲ با ایشان ازدواج کردم و بعد از ازدواج به تهران آمدم. زندگی با فرد نظامی بسیار سخت است، زیرا هر اتفاقی که در کشور رخ بدهد، سپاهیان نیروی جان‌فدای انقلاب هستند.»

مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران در اجتماع استکبارستیزی مردم ورامین، با تأکید بر اینکه مقاومت ملت ایران در برابر استکبار جهانی با قدرت ادامه دارد، تصریح کرد:دشمن آمریکایی به‌زودی تاوان سنگین خون شهدای مظلوم مدرسه میناب را خواهد داد.

سیزدهم آبان، روزی که نام دانش‌آموزان و نوجوانان در تقویم ایران با مفهوم ایستادگی و شهادت گره خورده است، امسال برای خانواده عبدالله‌نژاد رنگ و بوی دیگری دارد. در میان نیمکت‌های مدرسه‌ای در ورامین، جای دختری خالی است که قرار بود امسال فارغ التحصیل شود و برای رسیدن به آرزویش قدم بردارد؛ اما بمباران هوایی دشمن آمریکایی_صهیونی در جنگ رمضان به یک منطقه مسکونی در خیرآباد ورامین، زندگی فاطمه عبدالله‌نژاد ۱۸ ساله و اعضای خانواده‌اش را برای همیشه تغییر داد. فاطمه، دانش‌آموز هنرستان و علاقه‌مند به خیاطی، همراه مادر و برادرش در این حمله به شهادت رسید؛ دختری که پدرش او را «منظم، باایمان، مهربان و همیشه شاد» توصیف می‌کند.

آسا تاجیکی دختر شهید «رضا تاجیکی» به مناسبت سالروز ولادت پدر شهیدش نوشت: «پدر شهیدم. نمی‌دانم آن بالا هم امشب باران می‌بارد؟ نمی‌دانم فرشته‌ها تولدت را تبریک می‌گویند؟ فقط می‌دانم من این پایین، میان بغض و باران، دلم برای یک آغوش پدرانه پر می‌کشد. تولدت مبارک مرد آسمانی من. کاش یک بار دیگر بودی تا به جای نوشتن برایت، در آغوشت می‌گرفتم و تولدت را تبریک می‌گفتم.»

آیت الله میردامادی از شهید «محمدرضا تورجی‌زاده» روایت می‌کند: «بعد از شهادت محمدرضا خوابش را دیدم، بهش گفتم: محمدرضا این همه از حضرت زهرا(س) گفتی و خوندی چه ثمری براشت داشت؟ شهید تورجی‌زاده هم بلافاصله گفت: همین که توی آغوش فرزندش امام زمان(عج) جان دادم برام کافیه.»

شهيد «علی پیرونظر» در دفتر خاطرات خود نوشته است: «قرار شد بچه‌ها امشب در چادر بعثت جمع بشوند. بعد از نماز جماعت اعلام کردند دعای توسل به مناسبت شهادت امام حسن عسکری(ع) برقرار است. دعا خوانده شد حال عجیبی داشت و همه در افکار خود فرو رفته بودند و در حال خود بودند در وسط دعا سینه زنی شروع شد که وقتی به امام زمان (عج) رسید، سینه زنی خیلی با حال زده شد بعد از شام کمی با بچه‌ها صحبت کردیم.» متن کامل خاطره این شهید گرانقدر را در نوید شاهد بخوانید.

طاهره تبیریی مدیرکل بنیاد شهید و امورایثارگران شهرستان‌های استان تهران یادداشتی به مناسبت فرا رسیدن ۱۳ آبان روز دانش‌آموز و به یاد شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب برای مخاطبان نوید شاهد نوشت: «وقتی سخن از شهدای دانش‌آموز میان می‌آید، کلمات در برابر عظمت این ایثار، کم می‌آورند. ما امروز در برابر شکوهِ بی‌نظیری ایستاده‌ایم که در آن، معصومیتِ دوران کودکی و دانش‌آموزی، با صلابتِ بزرگ‌ترین قربانیانِ راه حق گره خورده است. شهدای دانش‌آموز میناب، نه تنها راه درس و کتاب را رها نکردند، بلکه با پیمودن مسیر خون و شهادت، به ما آموختند که ایمان و عشق به وطن، محدود به سن و سال نیست؛ بلکه از اعماق قلب‌های پاک و پرشور جوانان سرچشمه می‌گیرد.»

صادق مهماندوست راوی کتاب «پرستوی بال شکسته» نقل می‌کند: «همه اسرا خود را اخلاقا ملزم می‌دانستند که از حقوق محدود اسارتی خود (یعنی ۱/۵ دینار عراقی) بخشی را به‌عنوان مشارکت در امر خیر تخصیص دهند و آن را به دوستانی که مسئول این صندوق در هر آسایشگاه بودند، تحویل داده تا آنها هم پس از جمع آوری کمک‌های داوطلبانه بچه‌ها، با آن پول ها، شیرخشک (که قبلا گفته شد) بخرند و ماست اسارتی بزنند و یا اقلام دیگر را تهیه کنند و به بیماران و نیازمندان بدهند.»