معرفی کتاب| «غروب آبی رود»

 

به گزارش نوید شاهد آذربایجان غربی، خسروشاهی در این کتاب به بخش‌هایی از زندگی شهید باکری از قبیل دوران مدرسه و دانشگاه، فرار از سربازی به فتوای امام، شهادت حمید و نحوه برخورد مهدی با این واقعه و نیز نحوه شهادت او می‌پردازد. مگر می‌توان از دوران جنگ گفت و نام عده‌ای را به خاطر نیاورد؟ مگر می‌شود نام دجله بیاید و نام باکری بر سر زبان‌ها جاری نشود؟ غروب آبی رود داستانی ست از زندگی فرمانده لشکر ۳۱ عاشورا از زبان علی ساقی، دوست و هم‌رزم شهید باکری که ماموریت پیدا می‌کند به دنبال او برود و او را به این طرف دجله بیاورد. نویسنده در مسیر روایت خود، گاه به گذشته رفته و با تغییر راوی از اول شخص به سوم شخص، قسمت‌هایی از زندگی گذشته این شهید را از کودکی تا زمان حضور در جبهه و عملیات‌های گوناگون بازگو می‌کند.

 

هنوز اورکت حمید را به تن داشتم. هوا قدری روشن‌تر شده بود. از اینکه سرما طوری مرا به زانو در آورده بود که مجبور شدم اورکت حمید را بپوشم، خجالت کشیدم. با خودم فکر کردم در تمام زندگی‌ام سلسله حوادث و رویداد‌ها باید به نحوی باشد که همیشه در موضعی ناجور قرار بگیرم تا دیگری لازم بداند که به من کمک کند. مقایسه میزان کمک‌های دیگران به من و کمک‌های من به دیگران، باعث خجالت کشیدن من می‌شد؛ شرمساری در اعلا درجه خود.

 

حمید به سرعت چهاربندش را بست و با دوربین از کناره جاده، روستا را بر انداز کرد. درگیری به شدت ادامه داشت و از صدای شلیک سلاح دشمن می‌شد فهمید که نسبت به صبح زود، قدری جلوتر آمده‌اند؛ خیلی. اینکه جلوتر آمده باشند یا نه، چه اهمیتی داشت؟ اما چرا، اگر آقا مهدی نزدیک محل درگیری باشد، پیش‌رَوی نیرو‌های بعثی می‌توانست فوق‌العاده مهم باشد. در این شرایط حساس، من در کناره جاده، جان‌پناهی را انتخاب کرده و زمین‌گیر مانده بودم، در حالی که مأموریت داشتم پیام قرارگاه را به او برسانم.

 

انتهای پیام/