آخرین اخبار:
کد خبر : ۶۳۶۴۲۳
۱۵:۲۶

۱۴۰۵/۰۸/۲۶
گفت‌و‌گو با همسر شهید جنگ تحمیلی سوم پاسدار «امیر حسین کاویانی نیا»

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

همسر پاسدار شهید «امیر حسین کاویانی نیا» برایمان روایت می‌کند: «حدود شش ماه پس از شهادت امیر حسین  در روز بیست و یکم شهریور درست در اولین سالگرد ازدواجمان، فرزندمان به دنیا آمد. وقتی او را در آغوش گرفتم، انگار امیرحسین دوباره زنده شده بود. چشم‌هایش شبیه چشم‌های امیرحسین است انگار چشم‌های امیر حسین در این دنیا مانده است.»


به گزارش نوید شاهد خوزستان، شهید امیرحسین کاویانی نیا دهم مهرماه ۱۳۸۰ در شهرستان اندیمشک در خانواده‌ای مؤمن، مذهبی و ولایت‌مدار دیده به جهان گشود. پدرش جهانبخش و مادرش نسرین نام داشت. وی پس از اخذ مدرک دیپلم و قبولی در آزمون، به عضویت سپاه پاسداران درآمد و در شهرستان اندیمشک مشغول خدمت شد. وی در شهریورماه ۱۴۰۴ ازدواج کرد و تنها شش ماه پس از آغاز زندگی مشترک، در چهاردهم اسفندماه همان سال، بر اثر حمله موشکی رژیم صهیونیستی و آمریکا در دزفول به‌شدت مجروح شد. این شهید والامقام پس از ۲۰ روز تحمل جراحات، چهارم فروردین ماه ۱۴۰۵ به فیض شهادت نائل آمد و به یاران شهیدش پیوست. پیکر مطهرش پس از تشییعی باشکوه، در گلزار شهدای شهرستان اندیمشک و در جوار دیگر شهدای سرافراز آرام گرفت.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

روز‌های آغازین زندگی مشترک، فصل رویش جوانه‌های عشق است روز‌هایی که عطر اقاقی‌ها در خانه می‌پیچید و نگاه دو همسنگر تازه نویدبخش آینده‌ای روشن و پر از امید بود. اما گاهی طبل جنگ نواخته می‌شود و تاریخ، مردان این سرزمین را از میان گرمای آغوش خانواده و شیرین‌ترین لحظات زندگی، به آزمونی بزرگ فرا می‌خواند.

شهیدان متأهل روز‌های حماسه، آن گاه که صدای هل من ناصر دین و میهن را شنیدند، در چالشی‌ترین دوراهی زندگی قرار گرفتند. در یک سو، چشم انتظار نازنینی بود که هنوز عطر لباس عروسی اش در خانه جاری بود؛ همسری که در انتظار نخستین فرزند، چشم به‌راه بازگشت مأمن آرامش خانه بود؛ و در سوی دیگر دفاع از آرمان خاک و ناموس تکلیفی که ذره‌ای تردید در دل این مردان با خدا ایجاد نکرد.

خدا حافظی‌های این مردان از جنس دیگری بود. نگاه‌های آخر پشت سر همسران باردار، گواه عشقی ژرف بود که با ایمانی پولادین گره خورده بود. آنها رفتند تا امنیت، آرامش و لبخند را برای فرزندان در راه این سرزمین به ارمغان بیاورند؛ حتی اگر تقدیر چنین بود که بسیاری از این فرشتگان زمینی، هرگز روی ماه فرزندان خود را در این دنیا نبینند و تنها یادگارشان، قاب عکسی باشد بر دیوار خانه‌ای که پایه‌هایش با عشق و دلتنگی بنا شده است.

امروز یادگاران آن شهیدان گواهان زنده‌ای هستند بر اینکه عشق پاک شهدا، با خون آنها در رگ‌های این خاک جاری است. سلام بر مردانی که از زیباترین وابستگی‌های دنیا گذشتند تا آزادگی برای این مرز و بوم جاودانه بماند.

در همین راستا خبرنگار ما با «فاطمه ارغش» همسر شهید امیرحسین کاویانی‌نیا به گفت‌و‌گو نشسته است؛ بانویی که روز‌های چشم انتظاری مولودش را با یاد همسرش پشت سر گذاشت و فرزندشان پس از شهادت او دیده به جهان گشود؛ فرزندی که هرگز فرصت دیدار پدر را نیافت، اما با نام و یاد او بزرگ خواهد شد.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

روایت آشنایی و پیوندی آسمانی؛ نجابت و متانتی که دل‌ها را به هم گره زد

خواهر آقا امیرحسین دوست من بود و هر بار که به دیدارم می‌آمد از خوبی‌ها و صفات نیکو و پسندیده‌ی برادرش می‌گفت. کم‌کم رفت و آمد‌های خانوادگی شکل گرفت و بیشتر یکدیگر را دیدیم. همین آشنایی تدریجی باعث شد تا آقا امیرحسین به من ابراز علاقه کند؛ آشنایی ما به مرور عمیق‌تر شد، با خانواده‌ها در برنامه‌های بیرون از خانه شرکت کردیم و سرانجام او پیشنهاد ازدواج داد؛ پیشنهادی که درست در روز تولدش مطرح شد و سرآغاز راه مشترکمان گشت.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

من از همان ابتدا شیفته‌ی متانت، رفتار سنگین و برخورد وزین او شده بودم. آقا امیرحسین انسان بسیار خوبی بود و از چهره‌اش کاملاً پیدا بود که جوانی نجیب و بااصالت است. خانواده‌ام نیز پس از دیدن رفتار و منش او با این وصلت به دلگرمی کامل رضایت دادند.

بالاخره پس از رفت و آمد‌ها در بیست و ششم آبان ماه ۱۴۰۲ نامزد کردیم و حدود یک سال در دوران نامزدی بودیم. پس از گذشت یک سال، در شانزدهم شهریورماه ۱۴۰۳ مراسم عقد برگزار شد. البته به دلیل فوت پدربزرگ همسرم، مراسم عقد ساده‌تر برگزار شد، اما برای مراسم عروسی که یک سال بعد در بیست و یک شهریور ۱۴۰۴ برپا گشت، خانواده سنگ تمام گذاشتند. از آنجا که او اولین پسر خانواده بود، شور و شوق فراوانی داشتند و جشنی باشکوه تدارک دیدند؛ به طوری که از یک هفته مانده به مراسم، هر شب مهمانی، جشن و سرور و شادی برقرار بود.

جشنی از جنس ایثار؛ هدیه‌ای که از رهبر شهید به دستمان رسید

در بیست و پنجم اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۴ چند روز پیش از آغاز جنگ دوازده روزه، سپاه پاسداران با اهتمام و نگاه ویژه، جشن ازدواجی برای زوج‌ها به همت سردار شهید حاجی زاده تدارک دیده شده بود، من و امیر به همراه پدر و مادرم هایمان حضور یافتیم.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

در این جشن دو حلقه انگشتر به‌عنوان هدیه از سوی مقام معظم رهبری به ما اهدا شد؛ هدیه‌ای که فراتر از ارزش مادی، برای من بسیار گران‌بها و ماندگار بود و همواره یادآور آن روز به یادماندنی و پیوندی آسمانی است.

مهربانی، خانواده دوستی و انس با قرآن در سیر شهید «امیر حسین»

امیر خیلی مهربون بود؛ هر کاری که از او می‌خواستم همان لحظه انجامش می‌داد و اصلاً نمی‌گذاشت از زمانش بگذرد مدام می‌گفت: «هر کاری را باشه باید همان لحظه انجام بشه» و نمی‌گذاشت کار به فردا بکشد.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

خیلی خانواده دوست بود بعد از اینکه ازدواج کردیم، دوست داشت همیشه یا خانه پدرشوهرم باشیم یا خانه پدر من؛ کلاً حوصله اش سر می‌رفت و می‌گفت: «بریم خونه بابامون!»

 هر تصمیمی که می‌خواست بگیره، از من، پدرش و حتی پدرم نظر می‌پرسید و مشورت می‌کرد. امیر نمازش را اول وقت می‌خواند؛ یعنی اصلاً نمی‌گذاشت که مثلاً نمازش یکی دو ساعت بگذرد. عاشق سوره یاسین بود و همیشه شب‌ها قبل از خواب می‌دیدم که دارد سوره یاسین می‌خواند.

شوق پدر شدن 

امیرحسین خیلی بچه دوست بود یک روز به او زنگ زدم و گفتم: «امیرحسین، تو بابا شدی!» آن قدر پشت گوشی ذوق کرد که باور کردنی نبود؛ هرگز فکر نمی‌کردم امیرحسین این‌طور از خوشحالی سر از پا نشناسد.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

سپس با هم تصمیم گرفتیم خانواده پدرش را غافلگیر کنیم؛ به همین خاطر جعبه شیرینی گرفتیم و جواب آزمایش را داخل جعبه شیرینی گذاشتیم. خانواده اش به ما گفتند: «بچه‌ها چه خبر است؟» امیرحسین به خاطر حجب و حیایی که داشت نمی‌توانست بیان کند و از من خواست که ماجرا را بگویم؛ من هم خجالت کشیدم و گفتم: «امیر جان، خودت بگو!»

امیرحسین گفت: «فاطمه خانم باردار است.» به او گفتم: «امیر چرا نگفتی بابا شدی؟ گفتی فاطمه خانم باردار؟» بعد پدرشوهرم از خوشحالی دست هایش را رو به آسمان برد و گفت: «خدا رو شکر!»

من و امیرحسین اینقدر ذوق داشتیم با هم تصمیم گرفتیم اگر فرزندمان پسر بود نام او را «آرتا» و اگر دختر بود نامش را «آیلین» بگذاریم.»

با شروع جنگ خانه را ترک کردیم 

با شروع جنگ رمضان ما که در یکی از خانه‌های سازمانی سکونت داشتیم به دلیل موقعیت حساس و پرخطر منطقه، امیرحسین هراسان تماس گرفت و گفت: «فاطمه‌خانم، فوراً وسایلت را جمع کن و خانه را ترک کن؛ اینجا دیگر جای ماندن نیست.»

دلشوره عجیبی به جانم افتاده بود. دستپاچه شروع به جمع‌کردن وسایل ضروری کردم و قرار شد مادرم برای کمک و بردن من بیاید. هنوز وسایل را کامل جمع نکرده بودم که ناگهان امیرحسین به خانه برگشت، با دیدن من که هنوز آنجا بودم با نگرانی پرسید: «پس چرا هنوز حرکت نکردی؟!» گفتم: «منتظرم مادرم برسد.» بعد گفت: «فاطمه جان، تمام لباس هایمان را بردار؛ هرچه دم دستت هست و لازم داری بیاور، شاید دیگر هیچ‌وقت به این خانه برنگردیم.»

تو ساختمان ولوله‌ای بود همه آمده بودند که خانواده هایشان را به جای امن بفرستند سوار آسانسور که شدیم گفتم: «امیرحسین! خدا کند برای هیچ‌کدام از اهالی این ساختمان اتفاقی نیفتد؛ من طاقت دیدن جای خالی همسایه‌هایمان را ندارم» 

در تمام دورت روز‌های که امیر حسین ماموریت بود خانه پدرشوهرم مأمن و پناه من شد. می‌توانستم به منزل پدری‌ام بروم، اما می‌دانستم امیرحسین در اندک ساعت‌هایی که از خط مقدم به مرخصی می‌آید، برای دیدن پدر و مادرش به آنجا سر می‌زند. ماندم تا فرصت حتی کوتاه‌ترین دیدار‌ها را در کنار خانواده‌اش از دست ندهم؛ دیدار‌هایی که عطر ایثار و بوی خاک جبهه را با خود به خانه می‌آورد.»

در آن دوران من منزل پدر شوهرم موندم، چون می‌دانستم امیرحسین ساعت‌هایی که استراحت دارد برای دیدن پدر و مادرش میاد سر می‌زد به خاطر همین من منزل پدرم نموندم که امیرحسین را در خونه پدرش ببینم.

واپسین دل‌سپردن‌ها

سیزدهم اسفندماه بود امیر حسین آمد خانه تا کمی استراحت کند من نیز خانه پدرش بودم. به من گفت: «فاطمه خانم! بیا ببرمت خانه بابا؛ چند روزی است نرفته‌ای، دلت تنگ شده است.» گفتم: «نه، من طاقت دوری ندارم، می‌خواهم همین‌جا بمانم.» گفت: «خب بیا برویم سری بزنیم.»

در طول مسیر و داخل ماشین شروع کرد به توضیح دادن حساب کتاب‌ها و امور؛ انگار داشت وصیت می‌کرد. با دلهره به او گفتم: «امیرحسین! چرا این طوری حرف می‌زنی؟ من می‌ترسم.» خندید و گفت: «فاطمه خانم! شهادت لیاقت می‌خواهد؛ آدم‌های خوب و لایق شهید می‌شوند.»

امیرحسین هیچ‌وقت اسم رفتن را به زبان نمی‌آورد، اما من از فیلم‌هایی که در گوشی اش ذخیره کرده بود، فهمیده بودم که چقدر شهادت را دوست دارد، هرچند نمی‌خواست آن را آشکارا به زبان بیاورد.

آن روز به خونه خودمون هم سر زدیم؛ دوره‌ای زدیم و همه‌چیز را چک کردیم. انگار می‌خواست برای آخرین بار خانه را تماشا کند. همان شب بود که خبر شهادت دو تن از دوستانش در تهران و بندرعباس را به او دادند و او بسیار بی‌تاب شد. می‌خواست برگرد پایگاه گفتم: «امیرحسین، مرا برسان خانه بابات» گفت: «نه، تو همین‌جا بمان.» انگار می‌خواست برای آخرین بار خودش مرا به خانه پدرم ببرد و به دست خانواده‌ام بسپارد.

خبر مجروحیت امیر حسین و روز‌های پراضطراب بیمارستان

حوالی ساعت هفت ونیم تا هشت شب بود. پدرم به خانه برگشته و مشغول صرف شام بود که پدر شوهرم با او تماس گرفت. تماس تلفنی شان کوتاه، اما سنگین گذشت. پدرم بعد از قطع تماس رو به من کرد و گفت: «ماشین پدر شوهرت خراب شده می‌خواهم برم سراغش و کمکش کنم.» دلم گواهی دیگری می‌داد.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

ناگهان فریاد زدم: «بابا، برای امیرحسین اتفاقی افتاده؟!» وقتی آشفتگی و اضطراب شدید مرا دید، برای آرام کردنم گفت: «دخترم، نگران نباش؛ واقعاً ماشین خراب شده، می‌خواهی خودت تماس بگیری؟» بلافاصله شماره پدر شوهرم را گرفتم و او هم با صدایی لرزان همان قصه را تکرار کرد و گفت منتظر پدرم مانده است. اما دلم آرام نمی‌گرفت. با التماس به پدرم گفتم: «تو را به خدا مرا ببر پیش خانواده امیرحسین.» سریع چادرم را به سر کردم و راهی شدیم. در میانه راه بود که پرده از ماجرا برداشتند و گفتند امیرحسین مجروح شده است؛ با بغض و ناباوری گفتم: «شما حقیقت را به من نمی‌گویید؛ امیر پای لانچر بود و موشک مستقیم به او اصابت کرده و پودر شده است!»

به طرف بیمارستان حرکت کردیم همین به بیمارستان که رسیدیم همه همکاران امیر حسین انجام بودند وقتی با چشم اشک بار نام امیرحسین را صدا می‌زدم، پرسنل گمان بردند همسر شهید امیرحسین ارجمند هستم و مرا به سمت در اتاق عمل هدایت کردند؛ از صحبت‌هایشان فهمیدم حال بیمار به شدت وخیم است شروع کردم به جیغ زدن و روی سر و صورت خود میزدم در همان هنگام پدر شوهرم مرا دید و به سمتم آمد، دستم را گرفت و آرام گفت: «دخترم، امیرحسین اینجاست حالش هم خوبه فقط گریه نکن؛ بیا تا خودت او را ببینی.» 

وارد اتاقی که امیر حسین در آن بستری بود شدم، تمام صورت و پیکرش در میان پانسمان‌ها پیچیده شده بود و چیز از چهره‌اش دیده نمی‌شد. دندان روی جگر گذاشتم و برای اینکه آرامشش به هم نریزد و متوجه ناراحتی‌ام نشود، جلوی اشک‌هایم را گرفتم. به محض آنکه چشمش به من افتاد با همان توان اندک دستش را تکان داد. چند ساعتی را در کنارش ماندم تا اینکه با اصرار فراوان پدرم و پدر شوهرم، به خاطر شرایط حساس بارداری‌ام مرا راضی کردند به خانه برگردم.

صبح روز بعد، همین که پا به بخش گذاشتم، نگاه کادر درمان دگرگون بود؛ با لبخند و شوق به استقبالم آمدند و گفتند: «چشمت روشن! امیرحسین برگشت.» نخست متوجه منظورشان نشدم، اما پس از پیگیری فهمیدم شب گذشته فشار خونش به عدد شش رسیده و به کما رفته بود و تا مرز رفتن پیش رفته بود. مادرم همان‌جا راهی نمازخانه شد و برای این بازگشت معجزه‌آسا سجده شکر به جا آورد.

در همان ایام بستری بود که برای معاینات به سونوگرافی رفتم و پزشک گفت فرزندمان به احتمال زیاد دختر است. صدای ضبط شده قلب جنین را با خودم به بیمارستان آوردم و برای امیرحسین پخش کردم. با شنیدن طنین ضربان قلب کودکمان، گل از گلش شکفت، با ذوق و لبخند گفت: «ماشاءالله ماشاءالله، باید مثل مامانش بشه!» با اشک شوق به او گفتم: «خدا را شکر که ماندی، خدا را شکر که سایه‌ات بالای سر من و فرزندمان ماند؛ دختر‌ها بابایی هستند و دخترت به تو نیاز دارد.»

امیرحسین حدود بیست روز در بیمارستان بستری بود و با ما صحبت می‌کرد. از لحظه حادثه برایم گفت؛ تعریف می‌کرد که در همان لحظات سخت اولیه، به همکاران و همسایگانی که کنارش بودند سپرده بود: «به فرزندم بگویید دوستت دارم، مراقب همسر و فرزندم باشید.» حتی بعد‌ها هم‌رزمانش نقل کردند که همان دقایق نخست پس از انفجار گفته بود: «به همسرم بگویید خیلی دوستش دارم، به مادرم بگویید دوستش دارم.»

روز آخر، به او دارویی تزریق کرده بودند تا آرام بخوابد تا کمتر درد بکشد به ملاقات او که رفتم بالای سرش نشستم، دستش را با تمام وجود بوسیدم و در سکوت، اشک میرختم آهسته در دلم با او حرف میزدم که مبادا بیدار شود به او می‌گفتم: «بابایی، من و نی نی خیلی دلتنگت هستیم، زود خوب شو و برگرد، طاقت دوری ات را نداریم...» آن روز بی‌اختیار و بیش از همیشه گریه کردم؛ انگار می‌دانستم این آخرین دیدار و آخرین نگاه ما در این دنیاست.

سکوت سنگینی که خبر از پرواز امیرحسین داد

فردای آن روز، حال امیرحسین بدتر شد. هر بار که می‌خواستم به دیدنش بروم، پدر شوهرم راضی نمی‌شد. به خاطر شرایط بارداری‌ام نگران بودند و نمی‌خواستند زیاد در بیمارستان بمانم. حتی پدر شوهرم به امیرحسین گفته بود: «جلوی فاطمه گریه نکن.»

همان روز پدر شوهرم با پدرم تماس گرفت و گفت: «امیرحسین را به اتاق عمل برده‌اند.» پدرم به بیمارستان رفت و من از اینکه نتوانسته بودم پیش از رفتن امیرحسین به اتاق عمل او را ببینم، به‌شدت ناراحت شدم. با گریه می‌گفتم: «مگر قرار نبود قبل از اینکه او را به اتاق عمل ببرند، ببینمش و با او حرف بزنم؟ دلم خیلی برایش تنگ شده است.» بی‌قرار بودم و حس عجیبی داشتم؛ انگار اتفاقی در راه بود.

چند ساعت بعد زن عمویم در زد و وارد خانه شد. گفت: «آماده شوید برویم بیمارستان؛ می‌خواهند پا‌های امیرحسین را قطع کنند.» برای رفتن سریع آماده شدم، اما متوجه شدم چهره‌اش بسیار گرفته و ناراحت است. او به اتاق رفت و با مادرم پچ پچ کرد. زن‌عمویم به مادرم گفت که امیرحسین شهید شده است. مادرم هم این موضوع را به برادرم گفت، اما به خاطر شرایط خاص بارداری‌ام، همه تلاش می‌کردند چیزی به من نگویند رفتارشان شکم را بیشتر کرد. گریه می‌کردم و می‌گفتم: «شما دارید به من دروغ می‌گویید و چیزی را از من قایم می‌کنید.»

چند لحظه بعد عموم آمد تا ما را به قول خودشان به بیمارستان ببرد در راه متوجه شدم مسیرمان به سمت اندیمشک است، نه دزفول. با اضطراب پرسیدم: «چرا داریم به سمت اندیمشک می‌رویم؟ امیرحسین در بیمارستان دزفول است.» عمویم گفت: «او را به بیمارستان امام علی اندیمشک منتقل کردند.» با تعجب گفتم: «مگر بیمارستان امام علی اندیمشک را موشک نزده و خراب نکرده‌اند؟»

همه سکوت کردند و کسی پاسخی نداد. همان‌جا دیگر همه چیز را فهمیدم آن‌قدر گریه و بی‌تابی کردم که از حال رفتم. وقتی به خانه امیرحسین رسیدیم، فهمیدم دیگر کار از کار گذشته است؛ امیرحسینم به شهادت رسیده بود.

تولد دخترم برایمان مثل زنده شدن دوباره امیرحسین بود

حدود شش ماه پس از شهادت امیر حسین در روز ۲۱ شهریور درست در اولین سالگرد ازدواجمان، فرزندمان به دنیا آمد. وقتی او را در آغوش گرفتم، انگار امیرحسین دوباره زنده شده بود.

چشم‌های امیرحسین در این دنیا مانده

زمانی که در بخش ریکاوری بودم، با پدر شوهرم تماس گرفتم و گفتم: «بابا، تو را به خدا بیا و دخترمون را ببین.»، چون آن لحظه تنها کسی که می‌توانست شوق پدرانه برای تولد دخترم داشته باشد پدر بزرگش بود بعد هم رو به پرستار کردم و گفتم: «نگاه کنید، چشم‌هایش شبیه چشم‌های امیرحسین است.»

بیمارستان پر از فامیل، دوستان و آشنایان بود؛ حتی کسانی که نمی‌توانستند خودشان را به بیمارستان برسانند، پی‌درپی تماس می‌گرفتند و جویای حالمان می‌شدند. آن‌قدر تلفنم زنگ خورد که دیگر نمی‌توانستم پاسخ‌گوی همه باشم. بعضی‌ها که خبر نداشتند آن روز قرار است فرزند امیرحسین به دنیا بیاید و نتوانسته بودند به بیمارستان بیایند از اینکه از قبل خبرشان نکرده بودیم ناراحت شدند.

انتهای پیام/


گزارش خطا

ارسال نظر
تازه‌ها
طراحی و تولید: ایران سامانه