«بابا، چرا برایم نامه نمینویسی؟ من اینقدر بدم که پدرم برایم نامه نمیفرستد؟». این فرازهایی از نامهٔ شهید اسدالله اسدالهی است که در ساعتهای تنهایی جبهه نوشته شد. نامهای آمیخته با اشتیاق دیدار خانواده، شوق پیروزی رزمندگان در آزادسازی مهران و نوای نوحههای شهدای مفقودالاثر. روایتی از دلِ جبهه که هنوز پس از سالها، نفسهایش را میتوان شنید.